တိမ္းႏြဲ႕တတ္ေသာဓားတစ္စင္းအေၾကာင္း

Wednesday, June 17, 2009



တိမ္းႏြဲ႕တတ္ေသာဓားတစ္စင္းအေၾကာင္း

(၁)
ၿမဳမိုးမႈန္ေတြ..လက္စိုေတာက္ပေနတဲ့..အလင္းညိဳညိဳနံနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာပါ။ရွည္သြယ္
က်ဥ္းေၿမာင္းၿပီး..သိပ္ေၿပၿပစ္ၿခင္းမရွိလွတဲ့လမ္းကေလးတစ္လမ္းေပၚမွာ..ကၽြန္ေတာ္..တစ္
လွမ္းခ်င္း..ေၿခခ်နင္းေလွ်ာက္ေနမိတယ္။နံနက္ခင္းကေတာ့ခုထိမစံုညီေသးတဲ့အလင္းေတြ
နဲ႔မႈန္ရီလို႔ေကာင္းေနတုန္းပဲ။
အိပ္ရာကေနေစာေစာထၿပီးခုလိုလမ္းေလွ်ာက္ေနဖို႔ဆိုတာ..ဘယ္တုန္းကမွ…ကၽြန္ေတာ္မ
ေတြးမိခဲ့တဲ့အလုပ္ပါ။ဒါေပမယ့္..ခုလိုနံနက္ခင္းေလးမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း…ကၽြန္ေတာ္…အိပ္
စက္ေနခဲ့မိတဲ့နံနက္ခင္းေတြအတြက္ႏွေၿမာတသေနမိၿပန္ေရာ။
အစကေတာ့…ဒီေလာက္အေစာၾကီးခ်ိန္းတဲ့အတြက္..လတ္ဝဏၰကိုကၽြန္ေတာ္…ေတာ္ေတာ္
ေလးေၿပာပစ္ဖို႔ၾကံရြယ္ထားတာပါ။ခုေတာ့..ၾကံရြယ္ထားတဲ့စကားလံုးေတြရင္ထဲမွာတစ္လံုး
မွမက်န္ေတာ့ဘူး။အလုပ္တစ္ခုအေရးတၾကီးအပ္စရာရွိတယ္ဆိုၿပီး..ဒီေနရာေလးကို..ေစာ
ေစာစီးစီးခ်ိန္းေပးတဲ့အတြက္ပဲ..သူ႔ကိုေတာင္ၿပန္ေက်းဇူးတင္ရမလိုၿဖစ္ေနတယ္။
တကယ္ေတာ့..ကၽြန္ေတာ္ဟာမိုးလင္းကေနမိုးခ်ဳပ္…ဂ်စ္ပဆီတစ္ေယာက္လိုေလွ်ာက္သြား
ေနတဲ့ေကာင္ပါ။အိမ္တကာလွည့္ၿပီး..ကြန္ပ်ဴတာသင္တဲ့အလုပ္ကို(ေလာေလာဆယ္မွာ..)
ကၽြန္ေတာ္လုပ္တယ္ေလ။ခုလည္းလတ္ဝဏၰက..အလုပ္သစ္တစ္ခုေပးဖို႔ခ်ိန္းတာပဲေနမွာပါ။

ကသီကရီနဲ႔ေကာင္းကင္ကေနခုန္ဆင္းခ်လာတဲ့..ၿမဴမိုးမႈန္ေတြကိုေခါင္းေမာ့ခံယူပစ္လိုက္
ရင္းအလင္းရန႔ံသင္းတဲ့..ေလညင္းတစ္စကိုရႈိက္သြင္းပစ္လိုက္တယ္။
“ အိုး ”
လတ္ဝဏၰနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ခ်ိန္းထားတဲ့လမ္းေဘးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကေလးကိုေတာင္..လွမ္း
ၿမင္ေနရပါၿပီ။လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးက..အလင္းမႈန္ရီေအာက္မွာ..လႈပ္လႈပ္လဲ့လဲ့နဲ႔….စ
တင္အသက္ဝင္စၿပဳေနၿပီ။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ..
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူရုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လမ္းမေပၚမွာ..ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္..ေလွ်ာက္လာ
တာကိုသတိထားလိုက္မိတယ္။ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ..ရွပ္အက်ီ ၤအၿဖဴေရာင္ေလးနဲ႔ေက်ာပိုးအိတ္
အနက္ကေလးကိုလြယ္လို႔။
ဘာမွသိပ္စိတ္ဝင္စားစရာမရွိလွတာမို႔..ကၽြန္ေတာ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲကိုပဲခ်ိဳးေကြ႕
ခ်လိုက္တယ္။စားပြဲပုေလးတစ္လံုးမွာေနရာတက်ထိုင္ခ်လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ……ေစာေစာက
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေလွ်ာက္လာတဲ့ေကာင္မေလးလည္းဆိုင္ထဲေကြ႕ဝင္လာတာကိုေတြ႕လိုက္
ရတယ္။သူမက..ကၽြန္ေတာ့္ဓားလြယ္ခုတ္ကခံုမွာဝင္ထိုင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က..လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႔စီးကရက္တစ္ပြဲမွာတယ္။သူက..ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္
ခြက္နဲ႔ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္မွာတယ္။ဒါပါပဲ။ဘာမွထူးထူးၿခားၿခားရွိလွတဲ့…..ၿဖစ္စဥ္တစ္ခုလည္းမ
ဟုတ္ပါဘူး။တစ္ခုပဲ..လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲက..အလင္းဝါက်င္ေအာက္မွာ…ေကာင္မ
ေလးရဲ႕ၾကည္စင္တဲ့မ်က္ႏွာေလးကိုလွ်ပ္တၿပက္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ဒီေလာက္ပါပဲ။
မၾကာခင္မွာပဲ..လတ္ဝဏၰေရာက္လာတယ္။အလုပ္စကားေၿပာၿဖစ္ၾကတယ္။သူတို႔တို႔ၿပန္
မယ္လုပ္ေတာ့..ေကာင္မေလးေတာင္မရွိေတာ့ပါဘူး။စကားေၿပာေနခ်ိန္မွာလည္းသတိတရ
မွမၾကည့္မိခဲ့ပဲ။ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။အဲဒီအတိုင္းၿဖစ္စဥ္ရိုးရိုးေလးလို႔ထင္ထားခဲ့တာ……ဒါေပ
မယ့္…………….။

(၂)

“ ဒီေန႔မီးမလာဘူးဆရာ..”
ဘယ္ေတာ့မွမီးပ်က္ေလ့မရွိတဲ့ေနရာမို႔ကၽြန္ေတာ္ေတာင္အံ့ၾသသြားတယ္။
“ ဟုတ္ရဲ႕လားကြာ..”
“ ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ..”
“ ၿပန္လာမယ္ထင္သလား..”
“ မထင္ပါဘူးဆရာရယ္..”
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က..ဒိေန႔ထိေက်ာင္းသားတစ္ပိုင္း၊ဆရာတစ္ပိုင္းမို႔..တပည့္ေတြရဲ႕စိတ္ကိုနားလည္တယ္။ဒါေပမယ့္..ကိုယ္ကဆရာမဟုတ္လား။
“ ခဏေစာင့္ၾကည့္တာေပါ့..”
ကၽြန္ေတာ္နာရီဝက္ထိုင္ေစာင့္တယ္။မီးမလာေသးဘူး။တပည့္ေက်ာ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ
ေအာင့္အည္းသည္းခံေနရပံုနဲ႔။ကၽြန္ေတာ္ရယ္ခ်င္သြားရတယ္။တဆက္တည္းသူ႔ကိုလည္း
လြတ္ၿငိ္မ္းခ်မ္းသာခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။
“ ကဲ..မီးမလာေတာ့ရင္..ဆရာၿပန္မယ္..”
“ ဟုတ္”
ပါးစပ္ကသာ..ဟုတ္..ရင္ထဲကေတာ့..ေဟး..ခနဲေအာ္ၿပီးေနေလာက္တာကိုမ်က္ႏွာၾကည့္ရံု
နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္အဲဒီတပည့္ေလးအိမ္ကအထြက္..တစ္ဖက္ၿခံတံခါးဝကို..ပိတ္ေနတဲ့လူရိပ္တစ္ရိပ္
လွမ္းၿမင္လို႔လွမ္းၾကည့္မိတယ္။
“ ………..”
ၿမင္ဖူးသလိုပဲဆိုၿပီး..ကၽြန္ေတာ္တစ္ခ်က္ၿပန္ၾကည့္မိတယ္။ဟုတ္တယ္။ၿမင္ဖူးသလိုပဲ။ဘယ္
မွာလဲေတာ့မသိဘူး။ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားေနတုန္းပဲရွိေသးတယ္။သူမက..ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္
တဲ့လမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ရတယ္။သူလည္းကၽြန္ေတာ့္လို ကားဂိတ္ဖက္သြားတာပဲေနမွာ.. လို႔လည္း ေတြးမိတယ္။
အၿဖဴေရာင္ စပို႔ရွပ္လက္ရွည္ကို ေယာထဘီေလးညွင္းေရာင္နဲ႔တြဲဝတ္ထားၿပီး ေက်ာပိုး အိတ္အနက္ေရာင္ေလးလြယ္ထားတဲ့ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေက်ာေပးၿပီးေလွ်ာက္ သြားေနတာမို႔ ဘယ္မွာၿမင္ဖူးသလဲဆိုတာ ဆက္စဥ္းစားဖုိ႔ေတာင္ ခက္သြားတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးကို ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ေသာ့ခ်ိတ္ကေလးက ထူးထူးဆန္းဆန္း သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္နဲ႔တေထရာ တည္းတူတဲ့ အိတ္ပိစိေကြးေလးၿဖစ္ေနတာကိုး။ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိပါၿပီ။ဒီေကာင္မေလးကို လတ္ဝဏၰ နဲ႔ေတြ႕ခဲ့တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာေတြ႕ခဲ့တာ။မေန႔က မနက္ကေပါ့။ ေက်ာပိုးအိတ္မၿဖဳတ္ပဲ ေကာ္ဖီေသာက္၊မုန္႔စားလို႔ သူ႔အိတ္ကေလးကေနတြဲေလာင္းက်ေန တဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ကေလးကို သတိထားခဲ့မိတာ။ေကာင္မေလးကေတာ့ ကားဂိတ္အေရာက္မွာ အသင့္ရပ္ထားတဲ့ကားတစ္စီးေပၚတက္သြားတယ္။ကားေပၚကေန ကၽြန္ေတာ့္ကိုၿပန္လွမ္း ၾကည့္သြားတဲ့အၾကည့္ထဲမွာ ဘာမ်ားပါမလဲ လို႔အရူးတစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ္ရွာၾကည့္မိ ေသးတယ္။ဘာဆိုဘာမွမေတြ႕လိုက္ရပါဘူး။သာမာန္မွ်သာပါပဲ။

(၃)

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အားလပ္ခ်ိန္ အပမ္းေၿဖမႈဟာ စာဖတ္ၿခင္းပါပဲ။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္း ေလးရဲ႕ ေနရာတစ္ဝက္ေက်ာ္ဟာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ၿပည့္ေနတာေပါ့။ကၽြန္ေတာ့္ဝင္ေငြရဲ႕သံုးပံု တစ္ပံုေလာက္ဟာလည္း စာအုပ္ဖိုးၿဖစ္သြားတတ္တယ္။ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ပ်ဴတာ မသင္ရတဲ့ ေန႔ ေက်ာင္းမတက္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာဆို စာပဲဖတ္ေနတတ္တယ္ေလ။
အဲဒီေန႔က ..ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လတ္ဝဏၰ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာထိုင္စကားေၿပာေနရင္းက စာ အုပ္တစ္အုပ္ဝယ္ဖို႔ ရုတ္တရက္သတိရလာလို႔ စာအုပ္ဆိုင္ေတြရွိတဲ့ ပန္းဆိုးတန္းဖက္ကို ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။“ပညာေရႊေတာင္”..ကိုပါ။စာအုပ္ဆိုင္ထဲေရာက္ၿပီ ဆိုမွေတာ့ ကၽြန္ ေတာ္ကလည္း လတ္ဝဏၰကိုေမ့ ၊သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမ့ ပါပဲ။
လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္တခ်ိဳ႕ကိုရၿပီး ၿမည္းစမ္းေနဆဲမွာပဲ..
“အဲ..”
စာအုပ္စင္ေထာင့္ခ်ိဳးအေကြ႕ေလးမွာ စာအုပ္ဖတ္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊စာအုပ္စင္ေစာင့္တဲ့ ေကာင္မေလးရယ္ အဲဒီၾကားထဲကိုမွ ကတ္သီးကတ္သတ္တိုးဝင္လာတဲ့ေကာင္မေလး တစ္ ေယာက္ရယ္ ..ဆံုမိၾကတယ္။အၿဖဴေရာင္ ေကာင္မေလးပါပဲ။ေဗဒင္ေမးတာကမွ မွားဦးမယ္ သူမ..ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ေၿခစံုရပ္လုိက္တယ္။ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေနတဲ့နားကစာအုပ္ကိုလွမ္း ယူဖို႔ၿပင္တာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ေနရာဖယ္ေပးလိုက္တယ္။ၾကည့္လက္စ စာအုပ္ကိုေတာ့ စင္ေပၚ ၿပန္တင္ခဲ့လိုက္တယ္။ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လတ္ဝဏၰ ေငြရွင္းၿပီး စာအုပ္ဆိုင္ထဲကထြက္လာတဲ့ထိ သူမေလးက ဆိုင္ထဲမွာရွိေနတုန္းပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ လတ္ဝဏၰကို အဲဒီေကာင္မေလးအေၾကာင္းေၿပာၿပရင္ေကာင္းမလားလို႔စဥ္းစား မိေသးတယ္။ဒါေပမယ့္ မေၿပာၿဖစ္လုိက္ဘူး။ဘာမွသိပ္အေရးၾကိးတဲ့ကိစၥလည္းမဟုတ္ဘူး လို႔ယူဆတယ္ေလ။ေတာ္ၾကာ ေၿပာမိကာမွ မလိုလားအပ္တဲ့ ေၿဖရွင္းခ်က္ေတြကို ေနာက္ ဆက္တြဲအေနနဲ႔ တသီၾကီးေပးရတဲ့ဘဝကို ေရာက္သြားဦးမယ္။
အဲဒါနဲ႔ အဲဒီညေန၊ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကိုလုိက္အိပ္တဲ့ လတ္ဝဏၰ ကိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအ ေၾကာင္းပဲေဆြးေႏြးၿဖစ္တယ္။
“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ တကယ္ေတာ့ မီးေတာက္တစ္ခုပဲ ”
ကၽြန္ေတာ့္စကားေၾကာင့္ လတ္ဝဏၰက တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္။ဘာမွေတာ့ မေၿပာေသး ဘူး။ကၽြန္ေတာ္ကပဲဆက္ေၿပာလိုက္တယ္။
“ရင္ကို ေတာက္စားေလာင္ၿမဳိက္ရင္း ၾကာလာေတာ့ ကိုယ့္အရည္အေသြးေတြလည္း မာေက်ာ ေတာက္ပလာခဲ့ရတယ္..”
လတ္ဝဏၰကရယ္ပါတယ္။ၿပီးေတာ့..
“ငါ အရင္လိုမငယ္ေတာ့ဘူးကြ..”…တဲ့။
“ဘာဆိုင္လို႔လဲ..”
“ဆိုင္တယ္၊ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ တကယ္ပူခဲ့ဖူးတယ္ ကိုယ့္ကိုတြန္း အားေပးတဲ့ေလာင္စာလည္းၿဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္..”
“ခုေကာ..”
“ခုလား..ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ေအးၿမေနခဲ့ပါၿပီ အဲဒါ အေၿခအေနေတြရယ္၊အသက္အ ရြယ္ရယ္ အေတြ႕အၾကံဳရယ္၊စဥ္းစားေတြးေခၚဥာဏ္ရယ္က ပဲ့ၿပင္ေပးလိုက္ၿပီး ခံစားခ်က္ ဆိုတာကို ေၿဖေလွ်ာ့ေပးခဲ့လို႔ပဲ…”
“ဒီေတာ့..”
“ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးသလိုပါပဲ..”
“အင္း..ေၿပာစမ္းပါဦး ”
“ခုေတာ့လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အေရာင္မဲ့လို႔ တဲ့..”
ကၽြန္ေတာ္ရယ္မိပါတယ္။ၿပီးမွ..
“အေရာင္မဲ့ဆိုတာ အၿဖဴေရာင္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္..”
“ငါသိပါတယ္ကြာ..”
ၿပီး…….
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးၿငိမ္သက္သြားတယ္။
ခန္းဆီးစၿဖဴၿဖဴေလးကိုေလညင္းတစ္စ ၿဖတ္တိုက္သြားတာကို သိလိုက္ရတယ္။
အေရာင္မဲ့ေနတဲ့ေလညင္းကေလးက အၿဖဴေရာင္ဟုတ္မဟုတ္ မေသခ်ာခ့ဲၿပန္ပါဘူး။

(၄)
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေတြ႕ၾကဆံုၾက၊သိကၽြမ္းခင္မင္သြားၾကတယ္ဆိုတာ တကယ္ ေတာ့မဆန္းပါဘူး။မသိကၽြမ္း မခင္မင္၊မခ်ိန္းဆိုထားပါပဲ ခဏခဏဆံုေနၾကတာကသာ ဆန္းသလို ရွိတာပါ။တစ္ခါကေန ႏွစ္ခါ၊ႏွစ္ခါကေနသံုးခါ ..အခါေပါင္းေတြမ်ားလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသြားတာ ကၽြန္ေတာ့္အၿပစ္မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ေလညင္းကေလး လို တေရြ႕ေရြ႕လြင့္ေမ်ာေနတတ္တဲ့သူမကေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုအံ့အားတသင့္ၿပန္ သတိထားမိသြားတာဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အၿပစ္မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ေနာက္ကို တမင္လုိက္ေနတာမဟုတ္သလို၊သူကလည္းကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ ကိုတမင္လိုက္ေနတာ ဘယ္လိုနည္းေလးနဲ႔မွ မၿဖစ္ႏိုင္မွာေသခ်ာပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္က ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းမ်ားစြာရယ္၊ေက်ာင္းတစ္ဖက္ရယ္နဲ႔ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း တစ္ ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တဲ့ေကာင္၊သူမကလည္း ၾကည့္လုိက္ရင္ ေက်ာပိုးအိတ္ အနက္ေရာင္ကေလး ႏွစ္လံုးတြဲ(ေသာ့ခ်ိတ္နဲ႔)နဲ႔တေရြ႕ေရြ႕ေမ်ာလြင့္ေန တတ္တဲ့ေကာင္မေလးေလ..။ဒါေၾကာင့္ ရြာရိုးကိုးေပါက္ေလွ်ာက္သြားေနၾကတဲ့သူခ်င္း အၿမဲ ေတြ႕ေနတာေပါ့…လို႔ေၿပာရင္ေရာ..။အဲဒီလိုလည္း မဟုတ္ေသးၿပန္ဘူး။
ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္လခေတြရတဲ့လဆန္းတစ္ရက္မို႔ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြစာအုပ္စာတမ္း ေတြ ကြန္ပ်ဴတာ စီဒီေတြ ဝယ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေနခဲ့တယ္။ စီဒီဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္သံုး ဆိုင္ေလာက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္အၿပီးမွာ ထံုးစံအတိုင္း အၿဖဴေရာင္ေလညင္းကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ၿဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာၿပန္ပါေရာ။
ကၽြန္ေတာ္က အေနာ္ရထာ ဘယ္ဘက္ၿခမ္းကိုကူးလာတာပါ။သူက ဘယ္ဘက္ၿခမ္းကေန ညာဖက္ၿခမ္းကိုကူးလာေနတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ဥ္းၾကားအလယ္ေကာင္မွာ သုတ္သုတ္ၿပာ ၿပာနဲ႔ဆံုၾကတယ္။ၿပီး ေက်ာ္သြားၾကတယ္။ဒါပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ ကဗ်ာမဆန္ပါဘူး။
မ်က္ဝန္းေတာက္ေတာက္ကေလးေတြ ဝိုင္းစက္သြားတဲ့ထိ ကၽြန္ေတာ့္ကို တအံတၾသၾကည့္ သြားတာကလြဲရင္ သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လမ္းၿဖတ္ကူးရင္ ၿမင္ေတြ႕ေနက် မီးပိြဳင့္နားက ယာဥ္ထိန္းရဲေလာက္ပဲသေဘာထားပံုရပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲဒီလို မၾကာခဏ ၿဖတ္တိုက္လာတတ္တဲ့ အၿဖဴေရာင္ေလညင္းကေလးကို ကြန္ပ်ဴတာခလုတ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ေမ့သြားတတ္တာပါပဲ။
(အံ့ၾသမယ္ဆိုရင္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။အဲဒါက သူမရဲ႕ ဆံပင္ညိဳညိဳ လိမ္လိမ္ေလးေတြ ဖြာရရာက်ဲၿဖန္႔ခ်ထားပံုက ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ေတြနဲ႔တူေနတာပါပဲ။ႏွစ္ ေယာက္လံုး ေက်ာလယ္ေလာက္ထိရွည္ၾကတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အမွတ္တမဲ့ ၿဖတ္သြားၾကတာကိုေတြ႕လုိက္ရင္ အဲဒီထူးၿခားမႈကို ဘယ္သူမွ သတိမၿပဳမိပဲေနမွာမဟုတ္ ပါဘူး။)
အေနာ္ရထာလမ္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္ၿခမ္းမွာရွိတဲ့ stationary ဆိုင္ကိုေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဆိုင္ ရွင္ကုလားၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုစူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္တယ္။ၿပီး….
“ေစာေစာက ေဘာလ္ပင္ေတြဝယ္သြားတာ ခင္ဗ်ားညီမလားမသိဘူး..ပိုက္ဆံအမ္းမလို႔ရွာ ေနတုန္း မယူပဲထြက္သြားေလရဲ႕ ေမ့သြားတာလားမသိဘူး ခင္ဗ်ားပဲ..”
“ၾကံၾကီးစည္ရာဗ်ာ..”
ကုလားၾကီးကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႔ၿငင္းလိုက္ရေပမယ့္ သူဘယ္သူ႔ကိုဆိုလိုၿပီးေၿပာေနသ လဲဆိုတာ စိတ္ထဲကသိေနေတာ့ ေနရခက္တယ္။မသိက်ိဳးကၽြန္လုပ္ၿပီး ေဘာလ္ပင္ေတြကို ေရြးလိုက္၊correction pen ေတြေရြးလိုက္၊highlight ေတြစမ္းလိုက္လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလည္း ကုလားၾကီးက ခုထိေသခ်ာၾကည့္ေနတုန္း…….။
ေတာ္ေသးတာေပါ့..။သူကေပးစရာရွိေနလုိ႔။သူရစရာရွိတာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က ၾကားေခ်ာင္ ဝင္ရွင္းေပးေနရဦးမယ္။ကၽြန္ေတာ္ေငြရွင္းၿပီး ၿပန္ထြက္လာတဲ့အထိ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို မသကၤာသလို ၾကည့္ေနတုန္းပဲ။
ခက္ပဲ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။ဘယ္လိုေရစက္လဲမသိပါဘူး။
မေနာ္ဟရီ
(ဒုတိယပိုင္းဆက္ပါမည္။)


19 Comments:

Julian said...

ေဟးေဟး ၁

အိျႏၵာ said...

အပိုင္းေတြခြဲတင္လည္း..ဖတ္ျပီးသားပါေနာ္...

မမေရ..အရသာရွိတာေလးမို႔..

ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဇိမ္ဆြဲဖတ္ရေတာ့..ေကာင္းတာေပါ့...

(ဟားဟား..ညီမေလးက ရိုက္ျပိးသားေတာင္fontေျပာင္းဖို႔ မအားလို႔ ခြဲတင္တာ..။)

စကားေျပကို ေငးေနရေအာင္ေရးတတ္တဲ့ မမအဖြဲ႔အႏြဲ႔ေတြမွာ..
ေနာက္တစ္ခါျပန္နစ္ေမ်ာ လို႔ေပါ့....

ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့
အိျႏၵာ

Julian said...

ထူးထူးဆန္းဆန္း ဂေန႔နာတစ္ရေနပါလားကြေဟ

ဆက္ေရးပါဆက္ေရးပါ

ေနမေကာင္းလဲေရးမယ္ဆိုတာသိပါဒယ္

မေရးရင္လဲေအာ္မွာဘဲ

ထင္ေတာ႔ထင္သား ရွင္ေတာ႔ေနမေကာင္းျဖစ္ေနျပီထင္တယ္လို႔ ေဘးကျပတင္းေပါက္ေလးမွာေတာင္ လာမျပံဳးျပနိုင္ဘူး ။ လာလာေတာ႔ေခ်ာင္းသား အိမ္ထဲ၀င္ေျမျဖဴမျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ျပတင္းေပါက္ကဘဲလာေခ်ာင္းေနတာ ။

ေနာက္ မေန႔ကတစ္ညလံုး ဟိုတယ္ကယ္လီဖိုးနီးယားမက္ေနတယ္ေလ........

ဂ်ဴ

Zephyr said...

Hi Sis,
I read it again ..

Take good care of yourself..

May God Bless You All.

With Peace,
Z

မယ္ကိုး said...

ေနမေကာင္းတဲ့ၾကားက စာရိုက္ေပးတာ ေက်းဇူးပါ မရယ္။

မေရ အဲဒီစာေလး ဖတ္ဖူးတယ္သိလား။
ဇာတ္လမ္းဆံုးကိုလည္း မွတ္မိတယ္။

ဒီစာေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ ဆိုၿပီး ျပတ္ျပတ္ထင္ထင္ အခုထိလည္း သတိရေနတဲ့ စာေလးပါ။

ဖိုးစိန္ said...

ေႀသာ္... ဒီေန ့အသစ္တင္မယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲကသိေနတယ္.. ဒါေပမယ့္ နက္ကလဲမေကာင္းဘူး.. ေခါင္းကလဲ မေထာင္ႏိုင္ဘူး မႀကီးေရ... ခုနက္ေလးတက္တုန္း ၿမင္လိုက္တယ္.. ဒီတစ္ခါတစ္မရေပမယ့္ ဇာတ္လမ္းက ဆက္ရန္က်န္ေသးတယ္ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာသြားေသးတယ္.. စီဘံုးမွာ ေအာ္ႀကည့္တယ္.. မရဘူး.. ခုမန္႔ေနတာ ဘယ္ႏွခါလဲမသိ.. မအိန္ဒရာေနာက္က.. ခုဆိုကိုဇက္ကေတာင္မန္ ့ပီးသြားၿပန္ပီး.. သူ ့ကုိလဲ သတိရေနတာ မေတြ႔လိုက္ရဖူးး... မႀကီးေနေကာင္းေအာင္ ေနပါအံုးေနာ္.. ပိုစ့္နဲ႔မဆိုင္တာ ေကာ့မန္ ့မွာေရးမိေနတယ္... မႀကီးဖတ္ၿပီးရင္ ဖ်က္ႏိုင္တယ္ေနာ္... စီဘံုးမွာ ေအာ္လို႔မရလို႔... က်မ္းမာေရးဂရုစိုက္ပါ... ေနေကာင္းလို႔ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ
ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္
ဖိုးစိန္

phoe thu taw said...

ဇာတ္လမ္းထဲ႕ ဇာတ္လိုက္ ဆံပင္ အရွည္နဲ႔ဆိုတာ သတိထားမိလိုက္တယ္... ေစာင့္ဖတ္ ေနပါမယ္ မေနာ္.
သူေတာ္

လင္းဒီပ said...

ဒီလိုမ်ိဳးေလးေတြ ျပန္ရင္ခုန္ခ်င္တယ္။

ဦးဇင္ဝိုင္းေျပာသလို ျပန္ငယ္ခ်င္လို႕ပါ။

ဒုတိယပိုင္းေမွ်ာ္ေနပါမည္...။

nadine said...

ေနာက္ဆံုးက ကြ်န္ေတာ္ပါ...
ေနမေကာင္းတာ၂ပတ္ေလာက္ရွိေနျပီလား....

အစဥ္အားေပးလွ်က္
(နဒင္း)

အိုင္လြယ္ပန္ said...

ေမွ်ာ္ေနပါတယ္အစ္မ

မီယာ said...

ေစာင့္ဖတ္မယ္ မေနာ္... ေနမေကာင္းဘူးဆုိ လုိ႔။ ေခါင္းနဲ႔ ေျခေထာက္ေတြ ေႏြးေနေအာင္ ေနရင္ အခ်မ္းသက္သာတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေရေႏြးအိတ္ကပ္တယ္။ မီယာေတာ့ ေရေႏြးပူေလာင္မွာ ေၾကာက္တာနဲ႔ မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။

မိုးခါး said...

မေရ
ေမွ်ာ္ေနပါတယ္ေနာ္ ..
း)

ေဆာင္းယြန္းလ said...

ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ တကယ္ပူခဲ့ဖူးတယ္ ကိုယ့္ကိုတြန္း အားေပးတဲ့ေလာင္စာလည္းၿဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္..”
“ခုေကာ..”
“ခုလား..ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ေအးၿမေနခဲ့ပါၿပီ အဲဒါ အေၿခအေနေတြရယ္၊အသက္အ ရြယ္ရယ္ အေတြ႕အၾကံဳရယ္၊စဥ္းစားေတြးေခၚဥာဏ္ရယ္က ပဲ့ၿပင္ေပးလိုက္ၿပီး ခံစားခ်က္ ဆိုတာကို ေၿဖေလွ်ာ့ေပးခဲ့လို႔ပဲ…”
သိပ္မွန္တာပဲမေနာ္ေရ..
ဆက္ရန္ေမွ်ာ္ေနမယ္

ခေရာင္းလမ္း said...

ေစာင့္ေမ်ာ္ေနပါသည္

little brook said...

အလား အမရယ္ ဒီမွာေဇာေလးနဲ႔ ဖတ္လာတာ (ဒုတိယပိုင္းဆက္ပါမည္) ဆိုတာနဲ႔ တည့္တည့္ကို ပစ္ေဆာင့္ေတာ့တာပဲ လူက အီလည္လည္ႀကီး ..
(စမ္းေခ်ာင္းေလး)

WWKM said...

“ေစာေစာက ေဘာလ္ပင္ေတြဝယ္သြားတာ ခင္ဗ်ားညီမလားမသိဘူး..ပိုက္ဆံအမ္းမလို႔ရွာ ေနတုန္း မယူပဲထြက္သြားေလရဲ႕ ေမ့သြားတာလားမသိဘူး ခင္ဗ်ားပဲ..”
“ၾကံၾကီးစည္ရာဗ်ာ..”

ဒီအပိုဒ္ကေလးမွာ ထရီမိလိုက္တယ္. အယ္ဟုတ္ဖူး..ထိုင္ရယ္ေနတာ.. ဟီိးဟီး.. အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းတာပဲ
ေမခေရ..အဲလိုေလးေတြဖတ္ခ်င္ေနတာ တကယ္..ေက်းဇူးေနာ္.
ေနေကာင္းေအာင္လဲဂရုစိုက္ပါဦး.
ေနေကာင္းေတာ႔ဆက္တင္ေနာ္.ေစာင္႔ဖတ္ေနမယ္.

ခ်စ္တဲ႔
၀ါ

ေမကဆုန္ said...
This comment has been removed by the author.
ေမကဆုန္ said...

မမေနာ္
ဖတ္လို႔ အရမ္းေကာင္းပါတယ္.. က်န္တဲ႔ အပိုင္းေတြကိုလည္း ေမွ်ာ္ေနပါတယ္.. မမ ေနေကာင္း က်န္းမာ ပို႔စ္မ်ားမ်ား ေရးႏိုင္ပါေစ..
ညီမ မမရဲ႔ ပရိသတ္တဦးပါပဲ.. ခုမွ comment ေရးၿဖစ္တာပါ..

ေမကဆုန္

ေႏြးေႏြးသဲမြန္ said...

မမေရ...ဒုတိယပိုင္းေမ်ွာ္ေနပါ့မယ္....ဒါနဲ ့ ေနေကာင္းသြားျပီလား..က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ပါေနာ္..စာေတြမ်ားမ်ားေရးနိုင္ေအာင္... း-)